Είναι γνωστό ότι οι μεγάλες επέτειοι προσφέρονται για την αέναη επανάληψη χιλιοειπωμένων κλισέ, πολλά από τα οποία αποδίδονται σε μεγάλες ιστορικές μορφές, μόνο και μόνο για να τονίσουν τη …μεγαλοσύνη του αυτονόητου. Ένα από αυτά τα κλισέ, το οποίο λανθασμένα αποδίδεται στον Winston Churchill, είναι η φράση «η ιστορία θα μου φερθεί ευγενικά, ειδικά αφού θα τη γράψω εγώ ο ίδιος».
Κλισέ ή όχι, η αλήθεια κάπως έτσι είναι: η αλήθεια γράφεται από τους παρόντες, οι υπόλοιποι ζουν για να τη διηγηθούν (δύο παράγραφοι, δύο κλισέ – καλά πάμε από δημιουργικότητα…). Έτσι γράφτηκε και η ιστορία της κατάκτησης της Σελήνης, 45 ολόκληρα χρόνια πίσω, από τον Neil Armstrong, τον Buzz Aldrin και τον… άλλον που έκανε όλο το δρόμο μέχρι το φεγγάρι μόνο για να περιμένει στο διαστημικό σκάφος και να …ανοίξει την πόρτα για να μπουν οι άλλοι δύο, κρατώντας για πάρτη τους όλη τη δόξα (για την ιστορία, ήταν ο Michael Collins, ο μόνος άνθρωπος που έχει κάνει βόλτα στο κενό δύο φορές, κατά τη διάρκεια αποστολών). Αν ρωτήσεις τον κόσμο που έχει ακούσει έστω και μια φορά για αυτήν την ιστορία, η συντριπτική πλειοψηφία θα σου μιλήσει για τον Armstrong. Και γιατί να είναι αλλιώς; Ο Armstrong ήταν ο κυβερνήτης της αποστολής, ο Armstrong ήταν ο πρώτος που πάτησε στην επιφάνεια του μόνου φυσικού δορυφόρου της Γης, ο Armstrong φαίνεται στην ιστορική φωτογραφία, ο Armstrong είπε την ιστορική ατάκα για το «μεγάλο βήμα για τον άνθρωπο, κλπ.»

Εδώ και 3-4 βδομάδες, διαβάζω ολοένα και περισσότερες ιστορίες για παιδιά που μεγάλωσαν με τις βιντεοκασέτες του Carl Sagan και του πρωτότυπου Cosmos πριν κοντά 35 χρόνια, με τον Αμερικανό αστρονόμο και αστροφυσικό να στέκεται στην άκρη μιας παραλίας και να μιλά σε 500 εκατομμύρια τηλεθεατές από πάνω από 60 χώρες για έννοιες που μέχρι τότε τις μάθαιναν μόνο από το Star Trek και τον Πόλεμο των Άστρων. Η Ελληνική τηλεόραση (εννοείται η δημόσια, γιατί πού να υπάρξει χώρος σε άλλους σταθμούς για τέτοιο πρόγραμμα) αγόρασε το Cosmos κάμποσα χρόνια αργότερα και το χρησιμοποιούσε περισσότερο για να γεμίσει κενά ανάμεσα στα προγράμματά της, χωρίς να διστάζει να κόβει κάποιο από τα 13 επεισόδια στη μέση, αν δεν έφτανε ο χρόνος που ήθελε να καλύψει (π.χ. όταν κάποιος αγώνας βόλεϊ τελείωνε πριν την προϋπολογισμένη ώρα κι έπρεπε να γεμίσουμε το κενό μέχρι τις ειδήσεις).
Καμιά φορά, όταν επιστρέφω στο σπίτι από το πατρικό μου στην Κυψέλη, ανεβαίνω τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και, …δήθεν για να αποφύγω την κίνηση, στρίβω δεξιά στην οδό Παναθηναϊκού, εκεί στο γήπεδο της Λεωφόρου. Κόβω ταχύτητα, ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο Οινομαγειρείο, σταματάω υποχρεωτικά στο «στοπ» της Αρματολών και Κλεφτών, στο σημείο που γίνεται Τσόχα, κοιτάζω …προσεκτικά προς την είσοδο του κλειστού κολυμβητηρίου και στρίβω αριστερά. Με την ίδια χαμηλή ταχύτητα, περνάω από τα εκδοτήρια, όπου καμιά φορά πετυχαίνεις την πόρτα ανοικτή και μπορεί να δεις μέχρι και τον αγωνιστικό χώρο και παλιότερα μπορεί να έβλεπες και τον κυρ-Γιάννη, του οποίου η μορφή δέσποζε πάντοτε μέσα, αλλά και έξω από το γήπεδο. Προχωράω αργά, μέχρι την «7», την είσοδο του «Τάφου του Ινδού», χαζεύω τους πιτσιρικάδες του βόλεϊ πριν ή μετά από την προπόνηση και μετά, ήσυχος και σχεδόν εξαγνισμένος, συνεχίζω τη διαδρομή σαν να μη συμβαίνει τίποτα.