openscience

Το Μουσείο Μπενάκη και η Πρεσβεία των Η.Π.Α. διοργανώνουν διημερίδα με τίτλο "Δικτυωμένο Μουσείο: Νέα Μέσα και Καινοτόμες Ιδέες για τη Διεύρυνση Κοινού σε Μουσεία και Πολιτιστικούς Φορείς". Βασική επιδίωξη της επιστημονικής αυτής συνάντησης είναι η ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών σε δύο κρίσιμους τομείς ενδιαφέροντος της μουσειακής κοινότητας: το σχεδιασμό και την παραγωγή ερμηνευτικών τεχνολογιών και την ανάπτυξη στρατηγικών για την προσέγγιση νέων και διαφορετικών κατηγοριών κοινού. Επίτιμες προσκεκλημένες στη διημερίδα είναι η Nancy Proctor, Head of New Media, Smithsonian American Art Museum και η Allegra Burnette, Creative Director of Digital Media, Museum of Modern Art, New York. Και οι δύο είναι πρωτοπόρες στην ανάπτυξη προγραμμάτων επικοινωνίας και εφαρμογών των νέων τεχνολογιών από τα σύγχρονα μουσεία. Στη διημερίδα συμμετέχουν επίσης διακεκριμένοι Έλληνες επιστήμονες, μέλη της ακαδημαϊκής και μουσειακής κοινότητας.

Το συνέδριο απευθύνεται στην ακαδημαϊκή και ερευνητική κοινότητα, στο επιστημονικό προσωπικό των μουσείων, τους μουσειοπαιδαγωγούς, ειδικότερα σε όσους δραστηριοποιούνται στα πεδία της πολιτιστικής πληροφορικής και της ψηφιακής επικοινωνίας και τεχνολογίας, αλλά και γενικά σε όλους όσοι επιθυμούν να ενημερωθούν για τις σύγχρονες εξελίξεις στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογικών μέσων και νέων πρακτικών από τους πολιτιστικούς οργανισμούς. Η πρώτη ημέρα της συνάντησης θα επικεντρωθεί στα νέα μέσα και τις τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στο χώρο του πολιτισμού, ενώ η δεύτερη θα είναι αφιερωμένη στις καινοτόμες ιδέες και τις στρατηγικές για την ανάπτυξη κοινού.

Οι ενδιαφερόμενοι που επιθυμούν να παρακολουθήσουν τις εργασίες της διημερίδας μπορούν να απευθύνονται στη διεύθυνση xana@otenet.gr και στα τηλέφωνα 210-3622096, 210-3622970. Το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου είναι διαθέσιμο στις ιστοσελίδες www.benaki.gr και www.mosaiko.gr. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη - θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία.

Το πρόγραμμα της διημερίδας

ΤΡΙΤΗ, 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011

9:00 ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ

10:00 – 10:30       ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ 

10:30 – 11:00       ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ | Nancy Proctor, Head of New Media, Smithsonian American Art Museum, «Το μουσείο ως παραγωγός δικτύων επικοινωνίας: Βασικές αρχές και πρακτικές για την ανάπτυξη εφαρμογών για φορητές συσκευές ή συσκευές χειρός» 

11:00 – 11:30        ΣΥΖΗΤΗΣΗ

11:30 – 11:45        ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ | Ελένη Λαγούδη, Μουσειολόγος, Διαπανεπιστημιακό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Μουσειολογία» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

11:45 – 12:15        ΣΥΖΗΤΗΣΗ

12:15 – 13:30        ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

13:30 – 16:00        ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ | Συμμετέχοντες:

• Νικόλαος Αβούρης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, Υπεύθυνος ερευνητικής ομάδας Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου-Υπολογιστή
• Allegra Burnette, Creative Director of Digital Media, Museum of Modern Art, New York  
• Δάφνη Δραγώνα, Επιμελήτρια, Υποψήφια Διδάκτωρ, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
• Εύη Σαχίνη, Προϊσταμένη Τμήματος Στρατηγικής και Ανάπτυξης, Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης
• Δέσποινα Τσιαφάκη, Αρχαιολόγος, Ινστιτούτο Πολιτιστικής και Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας / Ε.Κ. «Αθηνά»
• Δημήτρης Χαρίτος, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ | Χρυσάνθη Κοντάκη, Τμήμα Πληροφορικής, Μουσείο Μπενάκη

16:00   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ, 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011: ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΟΙΝΟΥ

9:00 ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ

10:00 – 10:30 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

10:30 – 11:00 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ | Allegra Burnette, Creative Director of Digital Media, Museum of Modern Art, New York, «Η διεύρυνση της έννοιας του μουσείου: Επικοινωνία πέρα από το Διαδίκτυο»

11:00 – 11:30 ΣΥΖΗΤΗΣΗ

11:30 – 11:45 ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ | Κωστής Δάλλας, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

11:45 – 12:15 ΣΥΖΗΤΗΣΗ

12:15 – 13:30 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

13:30 – 16:00 ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ | Συμμετέχοντες:

• Γεώργιος Αλεξόπουλος, Επισκέπτης Ερευνητής, Πρωτοβουλία για την Ανάδειξη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς
• Νίκη Δόλλη, Υπεύθυνη Γραφείου Προέδρου, Μουσείο Ακρόπολης
• Μαρία Οικονόμου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
• Nancy Proctor, Head of New Media, Smithsonian American Art Museum 
• Γιάννης Σκαρπέλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Οπτικού Πολιτισμού, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ | Σοφία Χανδακά, Επιμελήτρια Τμήματος Πολιτισμών του Κόσμου, Μουσείο Μπενάκη

16:00 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 

Η καλή παρέα και το γέλιο με φίλους βοηθούν στην έκκριση χημικών ουσιών που ανακουφίζουν από τον πόνο, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences. Μέχρι τώρα, η έκκριση των ενδορφινών είχε συνδεθεί με τη φυσική δραστηριότητα, αλλά δεν είχε αποδειχθεί η σχέση της με το γέλιο. Σύμφωνα με τον Robin Dunbar, καθηγητή Εξελικτικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το γιατί γελάμε και ο ρόλος που το γέλιο παίζει στην κοινωνία έχουν ερευνηθεί ελάχιστα, ενώ ο ρόλος της ευεξίας που προκαλεί η ενδορφίνη μπορεί να εξηγεί τη σημαντική θέση του γέλιου στην κοινωνική μας ζωή.

Ο Dunbar και η ερευνητική του ομάδα μελέτησαν την παλιά, αλλά όχι δοκιμασμένη θεωρία ότι το γέλιο προκαλεί την έκκριση νευροδιαβιβαστών, όπως συμβαίνει με την άσκηση, τη διέγερση, την ερωτική δραστηριότητα, αλλά και τα καυτερά φαγητά. Εκτός από αυτό, οι ουσίες αυτές ενισχύουν την ικανότητά μας να αγνοούμε τον πόνο – για να δοκιμάσουν αν ισχύει αυτό και στην περίπτωση του γέλιου, οι επιστήμονες μέτρησαν την αντοχή των συμμετεχόντων στον πόνο, τους προκάλεσαν γέλιο και μέτρησαν εκ νέου τα επίπεδα αντοχής στον πόνο. Για να κάνουν τους συμμετέχοντες να γελάσουν, οι ερευνητές πρόβαλλαν στιγμιότυπα από τις εκπομπές "Mr. Bean" και τα "Φιλαράκια", καθώς και μια ζωντανή παράσταση από το Fringe Festival του Εδιμβούργου. Οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν τις εκπομπές σε παρέες, καθώς το γέλιο είναι 30 φορές πιο πιθανό να προκληθεί σε ένα κοινωνικό πλαίσιο. Για τα τεστ αντοχής στον πόνο, οι ερευνητές τύλιξαν το χέρι των συμμετεχόντων σε ένα παγωμένο cooler κρασιού ή σε ένα φουσκωμένο πιεσόμετρο και το κράτησαν έτσι μέχρι ο συμμετέχων να μην αντέχει άλλο. Στις ζωντανές δοκιμές, οι ερευνητές μέτρησαν τον πόνο των συμμετεχόντων, βάζοντάς τους να σταθούν σε βαθύ κάθισμα μέχρι να πέσουν.

Μελετώντας όλα τα τεστ, η ικανότητα των συμμετεχόντων να αντέξουν τον πόνο βελτιώθηκε σημαντικά μετά το γέλιο. Κατά μέσο όρο, η παρακολούθηση μιας δεκαπεντάλεπτης χιουμοριστικής εκπομπής αύξησε την αντοχή στον πόνο κατά 10%, ενώ οι συμμετέχοντες που πέρασαν μόνοι τους τη διαδικασία είχαν μικρότερη βελτίωση, ενώ στο δείγμα ελέγχου (οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν εκπομπές που δεν προκαλούσαν γέλιο) η αντοχή στον πόνο έμεινε αμετάβλητη ή και μειώθηκε. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι συχνές εκπνοές που συνοδεύουν το αυθόρμητο γέλιο προκαλούν φυσική εξάντληση των κοιλιακών μυών, προκαλώντας την έκκριση ενδορφίνης, που συνήθως σχετίζεται με τη φυσική δραστηριότητα ή την επαφή, όπως το μασάζ.

Αν και τα δακτυλικά αποτυπώματα θεωρούνται ως ο πιο εύκολος και ασφαλής τρόπος να ταυτοποιηθεί ένα άτομο, μια έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό Journal of the Royal Society Interface προτείνει τη μελέτη του τρόπου που περπατάμε σαν ασφαλές μέτρο στο 99.8% των περιπτώσεων. Ο Todd Pataky, ερευνητής του Πανεπιστημίου Shinshu στο Nagano της Ιαπωνίας, αναφέρει ότι για πρώτη φορά, τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ο τρόπος βαδίσματος σαν βιομετρικό χαρακτηριστικό σε πραγματικές συνθήκες – παλιότερες έρευνες που μελετούσαν τη βάδιση όπως αυτή αποτυπωνόταν σε φιλμ ή σε αισθητήρες πίεσης, περιορίζονταν στην παρατήρηση μόνο 10 ατόμων, χωρίς να παρέχουν εγγύηση ότι τα αποτελέσματα μπορούν να εφαρμοστούν στις συνθήκες ενός αεροδρομίου ή σταθμού τραίνου.

Ο Pataky και οι συνεργάτες του μελέτησαν 104 άτομα, καθώς αυτά βημάτιζαν δέκα φορές πάνω σε μια σανίδα μήκους μισού μέτρου, κάτω από την οποία είχαν τοποθετηθεί αισθητήρες πίεσης. Οι αισθητήρες αυτοί κατέγραφαν πώς το κάθε πόδι ασκούσε πίεση στο έδαφος και πώς η κατανομή αυτής της πίεσης άλλαζε με τη βάδιση. Μετά την καταγραφή, τα δεδομένα που συνέλεξαν οι αισθητήρες χρησιμοποιήθηκαν για να εκπαιδεύσουν έναν αλγόριθμο μηχανικής μάθησης, ο οποίος κατά τη φάση της δοκιμής έκανε λάθος στην ταυτοποίηση μόνο τριών βημάτων, δίνοντας ποσοστό επιτυχίας 99.8%. Σύμφωνα με τον Pataky, ακόμα κι αν τα πόδια δύο ανθρώπων έχουν το ίδιο μέγεθος και μορφή, η κατανομή του βάρους κατά τη βάδιση είναι διαφορετική και παραμένει σταθερή για κάθε άτομο. Αντίστοιχοι αισθητήρες, που κοστίζουν γύρω στις 20.000 δολλάρια, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε αεροδρόμια για να ταυτοποιήσουν τους επιβάτες καθώς αυτοί περνούν ξυπόλητοι από τον έλεγχο των αποσκευών τους.