openscience

Όλοι μας έχουμε δει σε κάποια ταινία του σινεμά ή της τηλεόρασης τον τρόπο με τον οποίο βγαίνει το πετρέλαιο από τα έγκατα της γης. Συνήθως, υπάρχει μια ομάδα εργατών που ύστερα από αρκετά χρόνια εκσκαφών και αποτυχημένων προσπαθειών, τελικά καταφέρνει να βρει πετρέλαιο. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο μαύρος χρυσός εκτοξεύεται σε μεγάλο ύψος με τη μορφή πίδακα κι από κάτω οι κατάκοποι εργάτες περιμένουν να καταβρεχτούν από το παχύρρευστο υγρό για να γιορτάσουν την επιτυχία τους. Έτσι, δημιουργείται η εντύπωση ότι κάπου στο υπέδαφος υπάρχουν τεράστιες δεξαμενές πετρελαίου παρόμοιες με αυτές που βλέπουμε γύρω από τα διυλιστήρια και ότι αν κάποιος χτυπήσει μια τέτοια δεξαμενή σκάβοντας τότε ξαφνικά γίνεται πλούσιος και του ανοίγει ο δρόμος για μια ζωή γεμάτη χλιδή και αριστοκρατική καλοπέραση. Όλα αυτά, αν και φαίνονται πολύ ωραία στις ταινίες, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Δυστυχώς, τέτοιες δεξαμενές δεν υπάρχουν και το πετρέλαιο παράγεται πολύ δυσκολότερα. Στην πράξη, το πετρέλαιο βρίσκεται συσσωρευμένο σε μικροσκοπικούς πόρους διαφόρων πετρωμάτων, που η διάμετρός τους δεν ξεπερνά το πάχος μιας τρίχας.

ΟΚ, γεμίσαμε τις γειτονιές με μπλε κάδους ανακύκλωσης, χωρίζουμε τα σκουπίδια μας σε διαφορετικές (οικολογικές πάντα!) σακούλες και περιμένουμε το ειδικό φορτηγό του δήμου να περάσει από το δρόμο μας και να μαζέψει τα σκουπίδια. Είναι όμως όλα τόσο ...αγγελικά πλασμένα; Τελειώνουν εκεί τα προβλήματα που δημιουργούν τα σκουπίδια μας και παίρνει το λόγο η ανακύκλωση;