openscience

Οι άνθρωποι έχουν κατά καιρούς περίεργα γούστα στο σεξ. Έχετε ακούσει όμως ποτέ κάποιον να έχει κοιμηθεί με…πρωτόγονο;

Μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι διευθέτησε μια από τις μεγαλύτερες διαμάχες της ανθρώπινης εξέλιξης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι διασταυρώθηκαν με τους Νεάντερταλ. Είναι γνωστό ότι άνθρωποι, των οποίων η πρόσφατη καταγωγή είναι από την Αφρική, έχουν λιγότερα γονίδια κοινά με τους Νεάντερταλ, από εκείνους των οποίων η προέλευση είναι από την Ευρώπη ή την Ασία. Υπάρχουν δύο εξηγήσεις για αυτό. Η πιο προφανής είναι ότι οι άνθρωποι και οι Νεάντερταλ κατά καιρούς υπήρξαν ζωηρούληδες, ζευγάρωσαν και η γενετική σχέση τους ήταν αρκετά κοντά ώστε κάποιοι από τους απογόνους επέζησαν για να περάσουν τα γονίδιά τους σε εμάς. Όλα αυτά όμως, αφού είχαν εγκαταλείψει οι άνθρωποι την Αφρική.

Η εναλλακτική άποψη είναι ότι οι Νεάντερταλ αποσπάστηκαν από έναν υπο-πληθυσμό των κοινών μας προγόνων και ότι ο ίδιος υπο-πληθυσμός παρείχε επίσης το μεγαλύτερο μέρος ή το σύνολο των ανθρώπων που στη συνέχεια εγκατέλειψαν την Αφρική. Η συζήτηση μεταξύ αυτών των δύο σεναρίων δεν είχε καταλήξει κάπου ως τώρα. Όπως τα περισσότερα θέματα στον τομέα της πρώιμης ανθρώπινης προέλευσης, είχε μάλλον πάρει φωτιά κατά καιρούς. Οι προηγούμενες μέθοδοι ανάλυσης γονιδιώματος είχαν αγωνιστεί σκληρά για να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο.

Πλέον, μια μελέτη στο περιοδικό Genetics φαίνεται να βρήκε την άκρη. “Η προσέγγισή μας μπορεί να διακρίνει ανάμεσα σε δύο ελαφρώς διαφορετικά σενάρια που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τις γενετικές ομοιότητες μεταξύ των Νεάντερταλ και των σύγχρονων ανθρώπων από την Ευρώπη και την Ασία”, είπε ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο Δρ. Konrad Lohse από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

Η τεχνική αναπτύχθηκε αρχικά για τη σύγκριση συγγενών ειδών και υποειδών εντόμων, καθώς και απομονωμένων σε νησιά πληθυσμών χοίρων στη Νοτιοανατολική Ασία. Όπως δήλωσε ο Lohse: “Δεδομένου ότι η μέθοδος κάνει μέγιστη χρήση των πληροφοριών που περιέχονται σε μεμονωμένα γονιδιώματα, είναι ιδιαίτερα συναρπαστική για την αποκάλυψη της ιστορίας ειδών που είναι σπάνια ή έχουν εξαφανιστεί”. Ο Lohse συνέκρινε τέσσερα γονιδιώματα, ενός Αφρικανού, ενός που ζούσε έξω από την Αφρική, ενός χιμπατζή και ενός απολιθωμένου Νεάντερταλ. Χώρισε το γονιδίωμα σε μικρά τμήματα και εκτίμησε την πιθανότητα των δύο σεναρίων για το καθένα, λαμβάνοντας υπόψη τις ομοιότητες των δύο σύγχρονων ανθρώπων σε σύγκριση με άλλα είδη. Η μέθοδος αποδείχθηκε ισχυρή για διαφορετικά μήκη των τμημάτων. Η μελέτη αναφέρει πως “η ανάλυση επιτρέπει να απορριφθεί οριστικά το μοντέλο της προγονικής δομής στην Αφρική και αντ’ αυτού αποκαλύπτει την ισχυρή υποστήριξη της μείξης των Νεάντερταλ στην Ευρασία”.

Η μελέτη διαπίστωσε επίσης μια υψηλότερη αναλογία γονιδίων Νεάντερταλ σε μη Αφρικανούς ανθρώπους σε σύγκριση με προηγούμενη έρευνα (3,4 έως 7,3 % αντί για 1,5 έως 2,1 %). Ωστόσο, ο Lohse λέει πως διαφορετικές μέθοδοι παράγουν κάπως διαφορετικά αποτελέσματα για το θέμα αυτό. Ο Lohse εκτιμά ότι άνθρωποι και Νεάντερταλ διαφοροποιήθηκαν 329 με 349.000 χρόνια πριν, ενώ αυτοί που έφυγαν από την Αφρική και εκείνοι που παρέμειναν, 122 με 141.000 χρόνια πριν. Το έργο του είναι σύμφωνο με πρόσφατες μελέτες που προτείνουν ότι υπήρξε επίσης διασταύρωση μεταξύ ανθρώπων και Νεάντερταλ με τους Denisovans, καθώς και έναν άλλο μυστηριώδη συγγενή, αν και πολλές εκτιμήσεις για την εγκατάλειψη της Αφρικής δείχνουν σημαντικά μεταγενέστερο χρόνο.

Ο εκδότης του περιοδικού Genetics, Mark Johnston, εξήρε τη μελέτη αυτή όχι μόνο για τη λύση του αμφιλεγόμενου αυτού ζητήματος, αλλά και για το ότι ανοίγει το δρόμο για την κατανόηση της εξελικτικής ιστορίας άλλων ειδών.

Να λοιπόν που συμπληρώθηκε άλλο ένα κομμάτι στο παζλ της ιστορίας και της εξέλιξης του ανθρώπου. Και αυτό το κομμάτι μάς υπενθυμίζει την πραγματική μας θέση στην φύση.

Καθώς οι δύτες κατέβαιναν μέσα στα σκοτεινά νερά του σπηλαίου με το ταιριαστό όνομα Hoyo Negro («μαύρη τρύπα») στη χερσόνησο Γιουκατάν στο Μεξικό, είδαν μια σειρά από μεγάλες πέτρες στοιβαγμένες στον πυθμένα. Το επόμενο πράγμα που είδαν ήταν τα απομεινάρια από αιλουροειδή, βραδύποδες και ζώα που έμοιαζαν με ελέφαντες – λίγο πιο δίπλα όμως τους περίμενε ένα μικρό, αναποδογυρισμένο κρανίο ενός νεαρού κοριτσιού.

Η Naia, της οποίας το όνομα παραπέμπει στις Ναϊάδες, Νύμφες των λιμνών και των ποταμών στην αρχαιότητα, ήταν γύρω στα 15 όταν πέθανε. Τρεις ανεξάρτητες μέθοδοι χρονολόγησης υπολογίζουν την ηλικία του σκελετού ανάμεσα στις 12.000 και 13.000 χρόνια, φέρνοντάς τον στην έκτη θέση ανάμεσα σε αυτούς που έχουν εντοπιστεί στην Αμερική. Η ανάλυση του DNA της Naia δείχνει ότι κατάγεται από έναν αρχαίο πληθυσμό της Σιβηρίας, από τον οποίο κατάγεται η πλειοψηφία των γηγενών Αμερικανών.

Το σπήλαιο Μαύρη Τρύπα βρίσκεται μέσα στο Sac Atun, με ένα τούνελ 20 μέτρων να διατρέχει το έδαφος και να καταλήγει στην τρύπα, η οποία έχει βάθος 30 μέτρων. Σύμφωνα με τον James Chatters, της εταιρίας Applied Paleoscience στη Washington, «πρόκειται για μια τρύπα γεμάτη νερό, η οποία έχει μέγεθος ενός γηπέδου μπάσκετ». Το San Atun πλημμύρισε στο τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, όταν το λιώσιμο των πάγων ανέβασε το επίπεδο της θάλασσας και άνοιξε τα μυστικά του στους εξερευνητές μόλις το 2007. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η Naia έπεσε μέσα στην τρύπα, μαζί με τα ζώα που βρέθηκαν γύρω της. Από τα 26 είδη που βρέθηκαν εκεί, κάποια έχουν εξαφανιστεί, ενώ άλλα, όπως τα πούμα και τα coati επιβιώνουν ακόμα και σήμερα.

Σύμφωνα με τον Chatters, οι γυναικείοι σκελετοί που έχουν βρεθεί στην Αμερικανική ήπειρο είναι συνήθως ατελείς – στη Naia όμως βρέθηκε η λεκάνη, ένα ολόκληρο πόδι και ολόκληρα χέρια και ώμοι, κάτι που θα βοηθήσει τους ερευνητές να φτάσουν σε καινούρια συμπεράσματα σχετικά με τα σωματικά χαρακτηριστικά των αρχαίων Αμερικανών. Η Naia έχει πολλές τρύπες στα δόντια της, ειδικά γύρω από τα ούλα, κάτι που μάλλον σημαίνει ότι η διατροφή της ήταν πλούσια σε οξέα, μάλλον από φρούτα ή μέλι. Το μικρό μέγεθος του σκελετού της υποδεικνύει ότι δεν τρεφόταν αρκετά και η περισσότερη από την τροφή της προερχόταν από σάκχαρα από τα φυτά, κάτι που απέχει από την εικόνα των κυνηγών που περιμένουν να δουν οι ερευνητές.

Το μιτοχονδριακό DNA της Naia, το οποίο κληροδοτείται από τη μητέρα, τη συνδέει με έναν αρχαϊκό πληθυσμό της περιοχής γύρω από τον Βερίγγειο πορθμό στη Σιβηρία. Γενετικά στοιχεία από διάφορες μελέτες δείχνουν ότι αυτός ο πληθυσμός μετανάστευσε στην Αμερική από την Αλάσκα πριν περίπου 18.000 ως 15.000 χρόνια. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της Naia μοιάζουν με αυτά των πρώτων Αμερικανών: μακρύτερο και πιο στενό κρανίο από αυτό των απογόνων και μικρότερο, πιο κοντό πρόσωπο. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιο κοντινά σε αυτά των επόμενων γενεών από την Αφρική, την Αυστραλία και τον Ειρηνικό, κάτι που έχει ωθήσει κάποιους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι οι φυλές των γηγενών Αμερικανών μπορεί να κατάγονται από άλλους προγόνους, ή ακόμα και από διαφορετικές μεταναστεύσεις.

Η ομάδα του Chatters πάντως πιστεύει ότι όλοι οι γηγενείς κατάγονται από τη Σιβηρία, ότι τα φαινομενικά διαφορετικά χαρακτηριστικά της Naia μάλλον συμφωνούν με αυτό και ότι το πρόσωπο των επόμενων γενεών είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης. Το μεγαλύτερο τμήμα του σκελετού της Naia είναι ακόμα εκεί όπου βρέθηκε, αλλά καθώς αρκετοί δύτες που ήταν άσχετοι με τους ερευνητές επισκέφθηκαν την περιοχή, η ομάδα του Chatters αφαίρεσε πέντε οστά, συμπεριλαμβανομένων του κρανίου και της γνάθου.
 

Οι νεαροί ενήλικες που τρέχουν ή συμμετέχουν σε άλλες δραστηριότητες φυσικής κατάστασης για την καρδιά, είναι δυνατόν να διατηρήσουν τις ικανότητες μνήμης και σκέψης τους στη μέση ηλικία, σύμφωνα με έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στις 2 Απρίλη 2014 στην ηλεκτρονική έκδοση του Neurology, του ιατρικού περιοδικού της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, όρισε ως μέση ηλικία τις ηλικίες 43 έως 55 ετών.

“Πολλές μελέτες δείχνουν τα οφέλη της καλής υγείας της καρδιάς για τον εγκέφαλο”, δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης David R. Jacobs Jr, Ph. D., από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και συμπλήρωσε: “Πρόκειται για μία ακόμη σημαντική μελέτη που υπενθυμίζει στους νέους ενήλικες τα οφέλη από τις αερόβιες αθλητικές δραστηριότητες, όπως το τρέξιμο, η κολύμβηση, η ποδηλασία ή η αεροβική γυμναστική, στην υγεία του εγκεφάλου”.

Η καρδιοαναπνευστική υγεία είναι ένα μέτρο του πόσο καλά το σώμα μας μεταφέρει οξυγόνο στους μύες μας και κατά πόσο οι μύες μας είναι σε θέση να απορροφήσουν το οξυγόνο κατά τη διάρκεια της άσκησης. Σύμφωνα με τη μελέτη, 2.747 υγιή άτομα, με μέσο όρο ηλικίας τα 25 έτη, υποβλήθηκαν σε τεστ σε διάδρομο γυμναστικής, το πρώτο έτος της μελέτης και ξανά μετά από 20 χρόνια. Τα γνωστικά τεστ που έγιναν 25 χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης, μέτρησαν τη λεκτική μνήμη, την ψυχοκινητική ταχύτητα (δηλαδή τη σχέση μεταξύ δεξιοτήτων σκέψης και φυσικής κίνησης) και την εκτελεστική λειτουργία.

Στο τεστ του διαδρόμου, το οποίο ήταν παρόμοιο με ένα καρδιαγγειακό τεστ αντοχής, οι συμμετέχοντες περπάτησαν ή έτρεξαν ενώ η ταχύτητα και η κλίση αυξάνονταν, έως ότου δεν μπορούσαν να συνεχίσουν άλλο ή εμφάνισαν συμπτώματα όπως δύσπνοια. Στο πρώτο τεστ, οι συμμετέχοντες άντεξαν κατά μέσο όρο 10 λεπτά στο διάδρομο. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο αριθμός αυτός μειώθηκε κατά μέσο όρο 2,9 λεπτά. Για κάθε επιπλέον λεπτό που ολοκλήρωσαν τα άτομα στο διάδρομο στο πρώτο τεστ, θυμήθηκαν σωστά 0,12 περισσότερες λέξεις στο τεστ μνήμης των 15 λέξεων και αντικατέστησαν σωστά 0,92 περισσότερους αριθμούς με σύμβολα χωρίς νόημα, στη δοκιμασία ψυχοκινητικής ταχύτητας, 25 χρόνια μετά, ακόμη και μετά την προσαρμογή για άλλους παράγοντες όπως το κάπνισμα, ο διαβήτης και η υψηλή χοληστερόλη.

Τα άτομα που είχαν μικρότερες μειώσεις στον χρόνο ολοκλήρωσης του τεστ στο διάδρομο 20 χρόνια αργότερα, ήταν πιο πιθανό να έχουν καλύτερες επιδόσεις στο τεστ εκτελεστικής λειτουργίας από εκείνους που είχαν μεγαλύτερες μειώσεις. Συγκεκριμένα, μπορούσαν καλύτερα να δηλώσουν σωστά το χρώμα του μελανιού (για παράδειγμα, για τη λέξη “κίτρινο” γραμμένη με πράσινο μελάνι, η σωστή απάντηση ήταν “πράσινο”).

“Αυτές οι αλλαγές ήταν σημαντικές και ενώ μπορεί να είναι μέτριες, ήταν μεγαλύτερες από την επίδραση ενός έτους γήρανσης”, δήλωσε ο Jacobs και συνέχισε: “Άλλες μελέτες σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας έχουν δείξει ότι αυτά τα τεστ είναι από τους ισχυρότερους δείκτες πρόβλεψης της εμφάνισης άνοιας στο μέλλον. Μια μελέτη έδειξε ότι κάθε επιπλέον λέξη που ανακλήθηκε στο τεστ μνήμης συσχετίστηκε με 18 % μείωση του κινδύνου εκδήλωσης άνοιας μετά από 10 χρόνια”.

“Αυτά τα ευρήματα είναι πιθανό να μας βοηθήσουν να εντοπίσουμε νωρίτερα και, κατά συνέπεια, να προλάβουμε ή να θεραπεύσουμε αυτούς που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν άνοια”, ανέφερε ο Jacobs.

Τι, ακόμα κάθεστε; Έλα, τρέχουμε τώρα! Τρέχουμε!