Λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, η ζωή των φίλων του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά και όσων μπορεί να είχαν παρακολουθήσει λίγες μόνο στιγμές από ένα γκραν πρι στη διάρκεια ενός δελτίου ειδήσεων, άλλαξε ανεπιστρεπτί. Ήμουν στο αυτοκίνητο, παγιδευμένος στην κίνηση, όταν άκουσα τις πρώτες αναφορές για το ατύχημα του Michael Schumacher στην πίστα (ή, μάλλον, έξω από αυτήν) του Dent de Burgin στις Γαλλικές Άλπεις. Όχι ότι είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους αθλητές της Φόρμουλα 1 – άλλωστε για να τρέχεις με 300 χαώ με το αυτοκίνητό σου, όσο …θωρακισμένο κι αν είναι αυτό, πρέπει σίγουρα να έχεις συμφιλιωθεί με την πιθανότητα ενός τραγικού ατυχήματος. Η διαφορά όμως αυτής της περίπτωσης με παλιότερες, όπως για παράδειγμα του Senna, πέρα από τη δημοφιλία και το σεβασμό που απολαμβάνει ο Schumacher μέσα και έξω από την πίστα, είναι ότι το ατύχημα και ο τραυματισμός δεν ήταν κάτι «μια κι έξω», κάτι οριστικό, αλλά κάτι που φαίνεται να παίρνει τις διαστάσεις σήριαλ, αν και ευτυχώς πλέον έχει περάσει αποκλειστικά στα χέρια των γιατρών και λιγότερο των δελτίων ειδήσεων.
Αν και ο Schumacher είχε τις αισθήσεις του μετά το ατύχημα, οι γιατροί γρήγορα κατάλαβαν ότι κάτι πραγματικά άσχημο είχε συμβεί. Ζαλάδα, αποπροσανατολισμός, σπασμωδικές κινήσεις, σε συνδυασμό με τα τραύματα στο κεφάλι, έκαναν το πλήρωμα του ελικοπτέρου να διανύσει την απόσταση για το κοντινό νοσοκομείο της Moûtiers και μετά στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Γκρενόμπλ μέσα σε 15 μόλις λεπτά. Μετά το πρώτο εγκεφαλογράφημα, οι γιατροί σχημάτισαν σαφή γνώμη για τον τραυματισμό του εγκεφάλου του Schumacher και αποφάσισαν να τον θέσουν σε τεχνητό κώμα, ώστε να ελαχιστοποιήσουν τη δραστηριότητα της περιοχής που τραυματίστηκε, αλλά και συνολικά του οργανισμού του Γερμανού υπερπρωταθλητή. Από εκεί και πέρα, άρχισε ένας αγώνας δρόμου, με εγχειρίσεις που στόχευαν στην εκτόνωση της πίεσης στην περιοχή του εγκεφάλου, σαν αποτέλεσμα του τραυματισμού, αλλά και υπομονής, μέχρι να δουν πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός του ασθενούς.
RSS Feeds/Ροές δεδομένων: 
