openscience

Γερμανοί γιατροί τονίζουν τους πιθανούς κινδύνους που σχετίζονται με το headbanging σε ένα άρθρο αναφοράς μίας περίπτωσης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "The Lancet". Ο Ariyan Pirayesh Islamian και οι συνεργάτες του από την Ιατρική Σχολή του Ανόβερου αναφέρουν λεπτομερώς την περίπτωση ενός άνδρα ο οποίος ανέπτυξε ένα χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα (με απλά λόγια, αιμορραγία στον εγκέφαλο) μετά απο headbanging σε μια συναυλία των Motörhead.

Τον Ιανουάριο του 2013, ένας 50χρονος άνδρας πήγε στο τμήμα νευροχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Ανόβερου με ιστορικό έναν υπό επιδείνωση πονοκέφαλο, διάρκειας δύο εβδομάδων, που επηρέαζε ολόκληρο το κεφάλι του. Παρότι το ιατρικό ιστορικό του δεν είχε κάτι το αξιοσημείωτο και δεν ανέφερε κάποιο προηγούμενο τραύμα στο κεφάλι, 4 εβδομάδες πριν είχε κάνει headbanging σε μια συναυλία των Motörhead.

Μια κρανιακή αξονική τομογραφία επιβεβαίωσε ότι ο ασθενής είχε χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα στη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου του. Οι χειρουργοί αφαίρεσαν το αιμάτωμα (θρόμβος αίματος) μέσω μιας οπής και χρησιμοποίησαν κλειστό σύστημα παροχέτευσης του υποσκληριδίου για 6 ημέρες μετά την επέμβαση. Ο πονοκέφαλος υποχώρησε και ο ασθενής ήταν καλά στην τελευταία εξέταση του 2 μήνες αργότερα.

Για όσους δεν κατέχουν το άθλημα, το headbanging αναφέρεται στη βίαιη και ρυθμική κίνηση του κεφαλιού στο ρυθμό της ροκ μουσικής, πιο συχνά της heavy metal. Οι Motörhead, αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στον πλανήτη, ήταν πρωτοπόροι στο speed metal, στο οποίο ουσιαστικά συγκαταλέγονται τραγούδια με γρήγορα τέμπο που έχουν ένα υποκείμενο ρυθμό 200 χτύπων ανά λεπτό (bpm).

Παρόλο που γενικά θεωρούνται ακίνδυνοι, οι τραυματισμοί που συνδέονται με το headbanging περιλαμβάνουν το διαχωριστικό ανεύρυσμα της καρωτίδας αρτηρίας, τραυματισμό στο λαιμό, μεσοθωράκιο εμφύσημα και οδοντοειδές κάταγμα στον αυχένα. Αυτή είναι η πρώτη περίπτωση που δείχνει στοιχεία ότι το headbanging μπορεί να προκαλέσει "χρόνιο" υποσκληρίδιο αιμάτωμα.

"Ακόμα κι αν υπάρχουν μόνο λίγες τεκμηριωμένες περιπτώσεις υποσκληριδίου αιματώματος, η συχνότητα μπορεί να είναι υψηλότερη, επειδή τα συμπτώματα αυτού του τύπου της βλάβης του εγκεφάλου είναι συχνά κλινικά σιωπηλά ή προκαλούν μόνο ήπια κεφαλαλγία που υποχωρεί αυτόματα", εξηγεί ο επικεφαλής συντάκτης της μελέτης δρ. Ariyan Pirayesh Islamian και συμπληρώνει:

"Η περίπτωση αυτή αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο που υποστηρίζει την φήμη των Motörhead ως μία από τις πιο hardcore ροκ μπάντες στη γη, αν μη τι άλλο λόγω της κολλητικής γρήγορης μουσικής τους και του κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι οπαδοί που κάνουν headbanging, να υποστούν εγκεφαλική βλάβη".

Για καλλιτεχνικό headbanging, απολαύστε το ακόλουθο video!

Επιστήμονες εντόπισαν ένα σύνολο 10 πρωτεϊνών στο αίμα, το οποίο μπορεί να προβλέψει την εμφάνιση της νόσου του Alzheimer, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα προς την ανάπτυξη ενός τεστ αίματος για τη νόσο. Η μελέτη, η οποία καθοδηγείται από το Kings College του Λονδίνου και την εταιρεία πρωτεομικής στο Ηνωμένο Βασίλειο με την επωνυμία Proteome Sciences plc, εξέτασε πάνω από 1.000 άτομα και είναι η μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα.

Δεν υπάρχουν επί του παρόντος αποτελεσματικές μακροχρόνιες φαρμακευτικές αγωγές για το Alzheimer και πιστεύεται ότι πολλές νέες κλινικές δοκιμές αποτυγχάνουν, επειδή τα φάρμακα χορηγούνται πολύ αργά στην εξέλιξη της νόσου. Έτσι, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για κλινικές δοκιμές μια εξέταση αίματος για τον εντοπισμό ασθενών στα αρχικά στάδια της απώλειας μνήμης, με σκοπό την εύρεση φαρμάκων που θα σταματούν την εξέλιξη της νόσου.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Alzheimer's & Dementia: The Journal of the Alzheimer's Association", είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνεργασίας υπό την ηγεσία του King’s College του Λονδίνου και της Proteome Sciences plc, που χρηματοδοτείται από την έρευνα της νόσου του Alzheimer στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας του Ηνωμένου Βασιλείου, το Εθνικό Ινστιτούτο για την Έρευνα Υγείας (NIHR), το κέντρο Βιοϊατρικής Έρευνας Maudsley και την Proteome Sciences.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στοιχεία από τρεις διεθνείς μελέτες. Δείγματα αίματος από ένα σύνολο 1.148 ατόμων (εκ των οποίων οι 476 με νόσο του Alzheimer, οι 220 με "ήπια γνωστική αναπηρία" και οι υπόλοιποι 452 ηλικιωμένοι χωρίς άνοια) αναλύθηκαν για 26 πρωτεΐνες που είχε δειχθεί στο παρελθόν ότι σχετίζονται με τη νόσο του Alzheimer. Μια υπο-ομάδα 476 ατόμων προερχόμενα από όλες τις ομάδες, έκανε επίσης και μια μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

Οι ερευνητές εντόπισαν ότι οι 16 από αυτές τις 26 πρωτεΐνες συνδέονται στενά με τη συρρίκνωση του εγκεφάλου είτε στην ήπια γνωστική αναπηρία είτε στο Alzheimer. Στη συνέχεια πραγματοποίησαν μια δεύτερη σειρά δοκιμών προκειμένου να διαπιστωθεί ποιες από αυτές τις πρωτεΐνες θα μπορούσαν να προβλέψουν την εξέλιξη από την ήπια γνωστική αναπηρία στη νόσο του Alzheimer. Εντόπισαν ένα συνδυασμό από 10 πρωτεΐνες που παρουσιάζει την ικανότητα πρόβλεψης του αν άτομα με ήπια γνωστική αναπηρία θα αναπτύξουν τη νόσο του Alzheimer μέσα σε ένα χρόνο, με ακρίβεια 87 %.

Ο δρ. Abdul Hye, επικεφαλής συντάκτης της μελέτης από το Ινστιτούτο Ψυχιατρικής στο King’s College του Λονδίνου, δήλωσε: "Τα προβλήματα μνήμης είναι πολύ συχνά, αλλά η πρόκληση είναι να προσδιορίσουμε ποιο είναι πιθανό να εξελιχθεί σε άνοια. Υπάρχουν χιλιάδες πρωτεΐνες στο αίμα και η μελέτη αυτή είναι το αποκορύφωμα του έργου πολλών ετών για τον εντοπισμό εκείνων που σχετίζονται κλινικά. Έχουμε πλέον ένα σύνολο 10 πρωτεϊνών που μπορεί να προβλέψει με υψηλό επίπεδο ακρίβειας, αν κάποιος με πρώιμα συμπτώματα απώλειας μνήμης ή ήπια γνωστική αναπηρία, θα αναπτύξει τη νόσο του Alzheimer μέσα σε ένα χρόνο".

Ο καθηγητής Simon Lovestone, μέλος της συγγραφικής ομάδας της μελέτης από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος ήταν επικεφαλής του έργου όσο ήταν στο King's, σημείωσε: "Η νόσος του Alzheimer αρχίζει να επηρεάζει τον εγκέφαλο πολλά χρόνια προτού οι ασθενείς διαγνωσθούν με αυτήν. Πολλές από τις δοκιμές φαρμάκων αποτυγχάνουν, επειδή ο εγκέφαλος των ασθενών έχει ήδη πληγεί πολύ σοβαρά, όταν πλέον λαμβάνουν τα φάρμακα. Μια απλή εξέταση αίματος θα μπορούσε να μας βοηθήσει να εντοπίζουμε τους ασθενείς σε πολύ πρώιμο στάδιο, ώστε να συμμετέχουν σε νέες δοκιμές, με την ελπίδα να αναπτύξουμε θεραπείες που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την εξέλιξη της νόσου. Το επόμενο βήμα θα είναι να επικυρωθούν τα συμπεράσματά μας σε περαιτέρω σύνολα δειγμάτων, για να δούμε αν μπορούμε να βελτιώσουμε την ακρίβεια, να μειώσουμε τον κίνδυνο λανθασμένης διάγνωσης και να αναπτύξουμε ένα αξιόπιστο τεστ, κατάλληλο για χρήση από τους γιατρούς".

Ο δρ. Eric Karran, Διευθυντής Ερευνών στην 'Ερευνα για το Alzheimer στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κορυφαίο ερευνητικό φιλανθρωπικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου για την άνοια, δήλωσε: "Δεδομένου ότι η έναρξη της νόσου του Alzheimer είναι συχνά αργή και αθόρυβη, μια εξέταση αίματος για τον εντοπισμό όσων διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου σε πρώιμο στάδιο, θα έχει πραγματική αξία. Η ανίχνευση των πρώτων σημαδιών της νόσου θα μπορούσε να βελτιώσει τις κλινικές δοκιμές για νέες θεραπείες και να βοηθήσει αυτούς που ήδη ανησυχούν για τη μνήμη τους, ωστόσο δεν είμαστε σήμερα σε θέση να χρησιμοποιήσουμε μια τέτοια δοκιμή για τον έλεγχο του γενικού πληθυσμού".

"Με τη γήρανση του πληθυσμού και την ηλικία ως το μεγαλύτερο παράγοντα κινδύνου για τη νόσο Alzheimer, περιμένουμε αύξηση του αριθμού των ατόμων που θα επηρεαστούν κατά τα επόμενα έτη. Είναι σημαντικό να αναπτύξουμε νέους τρόπους για να επέμβουμε στα πρώτα στάδια της νόσου, ώστε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να διατηρήσουν την ποιότητα της ζωής τους για όσο το δυνατόν περισσότερο", πρόσθεσε ο κ. Karran.

Ο δρ. Ian Pike, μέλος της συγγραφικής ομάδας της μελέτης από την εταιρεία Proteome Sciences, ανέφερε: "Με τη σύνδεση της καλύτερης ακαδημαϊκής και εμπορικής έρευνας της Βρετανίας, αυτή η μελέτη ορόσημο για τη νόσο του Alzheimer είναι μια σημαντική πρόοδος στην ανάπτυξη ενός απλού τεστ αίματος για τον εντοπισμό της νόσου προτού εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα. Αυτό είναι το παράθυρο που θα προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία για επιτυχή θεραπεία. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι μια εξέταση αίματος θα είναι πολύ πιο εύκολη και λιγότερο δαπανηρή από τη χρήση απεικόνισης του εγκεφάλου ή εγκεφαλονωτιαίου υγρού". Και συμπλήρωσε:

"Είμαστε στη διαδικασία επιλογής των εμπορικών εταίρων για να συνδυάσουμε τους πρωτεϊνικούς βιοδείκτες σε μια εξέταση αίματος για την παγκόσμια αγορά, ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για την παροχή αποτελεσματικής και έγκαιρης θεραπείας για αυτή την ασθένεια που προκαλεί αναπηρία".

Η νόσος Alzheimer είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, υπολογίζεται ότι 135 εκατομμύρια άνθρωποι θα πάσχουν από άνοια μέχρι το 2050. Το 2010, το ετήσιο συνολικό κόστος της άνοιας εκτιμήθηκε στα 604 δις δολλάρια. Η ήπια γνωστική αναπηρία περιλαμβάνει προβλήματα μνήμης από ημέρα σε ημέρα, γλώσσας και προσοχής, και μπορεί να είναι ένα πρώιμο σημάδι της άνοιας ή ένα σύμπτωμα του στρες ή άγχους. Περίπου το 10% των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με ήπια γνωστική αναπηρία, αναπτύσσουν άνοια μέσα σε ένα χρόνο, αλλά εκτός από τις περιοδικές αξιολογήσεις μέτρησης της εξασθένησης της μνήμης, δεν υπάρχει επί του παρόντος ακριβής τρόπος να προβλέψουμε ποιος θα αναπτύξει άνοια και ποιος όχι.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει επίσης ότι οι τομογραφίες εκπομπής ποζιτρονίων εγκεφάλου PET και το πλάσμα στο οσφυϊκό υγρό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόβλεψη της έναρξης της άνοιας από την ήπια γνωστική αναπηρία. Ωστόσο, η απεικόνιση PET είναι πολύ ακριβή και η οσφυϊκή παρακέντηση συνιστά επεμβατική διαδικασία.

Ο καθιστικός τρόπος ζωής και όχι τόσο η θερμιδική πρόσληψη μπορεί να φταίει για την αύξηση της παχυσαρκίας στις ΗΠΑ, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση δεδομένων από την Εθνική Επιτροπή Έρευνας της Υγείας και της Διατροφής (NHANES). Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "The American Journal of Medicine" αποκαλύπτει ότι κατά τα τελευταία 20 χρόνια υπήρξε μια απότομη μείωση στη σωματική άσκηση και μία αύξηση του μέσου όρου δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), ενώ η πρόσληψη θερμίδων έχει παραμείνει σταθερή. Οι ερευνητές θεωρούν ότι μια ελάττωση της σωματικής δραστηριότητας στον ελεύθερο χρόνο σε εθνικό επίπεδο, ιδίως μεταξύ των νέων γυναικών, μπορεί να είναι υπεύθυνη για την ανοδική τάση στα ποσοστά παχυσαρκίας.

Αναλύοντας τα δεδομένα της επιτροπής NHANES από τα τελευταία 20 χρόνια, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Stanford ανακάλυψαν ότι ο αριθμός των αμερικανών ενηλίκων γυναικών που δεν ανέφεραν σωματική δραστηριότητα, είχε αλματώδη αύξηση από 19,1 % το 1994 σε 51,7 % το 2010. Για τους άνδρες, ο αριθμός αυξήθηκε από 11,4 % το 1994 σε 43,5 % το 2010. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο μέσος όρος ΔΜΣ αυξήθηκε σε όλες τις περιπτώσεις, με την πιο δραματική άνοδο να εντοπίζεται μεταξύ των νέων γυναικών ηλικίας 18 - 39 ετών.

"Αυτές οι αλλαγές έχουν συμβεί στο πλαίσιο των σημαντικών αυξήσεων στο ποσοστό των ενηλίκων που δεν ανέφεραν φυσική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο, χωρίς ωστόσο να έχει αλλάξει κάτι σημαντικά στη μέση ημερήσια θερμιδική πρόσληψη σε επίπεδο πληθυσμού", εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής Uri Ladabaum, MD, MS, Αναπληρωτής Καθηγητής της Ιατρικής (Γαστρεντερολογίας και Ηπατολογίας), της Ιατρικής σχολής του Stanford. "Σε επίπεδο πληθυσμού, βρήκαμε μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ του επιπέδου σωματικής δραστηριότητας στον ελεύθερο χρόνο, όχι όμως της καθημερινής θερμιδικής πρόσληψης, και των αυξήσεων τόσο του ΔΜΣ όσο και της περιμέτρου της μέσης".

Η μελέτη εξέτασε την κλιμάκωση της παχυσαρκίας τόσο από την άποψη της άσκησης όσο και της πρόσληψης θερμίδων. Μολονότι δεν εξέτασαν τι είδη τροφίμων καταναλώθηκαν, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η συνολική ημερήσια κατανάλωση σε θερμίδες, λίπη, υδατάνθρακες και πρωτεΐνες δεν έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία 20 χρόνια, παρόλ’ αυτά το ποσοστό παχυσαρκίας μεταξύ των Αμερικανών εξακολουθεί να αυξάνεται.

Οι επιστήμονες παρακολούθησαν επίσης την αύξηση της κοιλιακής παχυσαρκίας, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο δείκτη θνησιμότητας, ακόμη και μεταξύ ατόμων με φυσιολογικό ΔΜΣ. Η κοιλιακή παχυσαρκία ορίζεται από περίμετρο μέσης ίση με 88cm (34,65 in) ή μεγαλύτερη για τις γυναίκες και 102 cm (40,16 in) ή μεγαλύτερη για τους άνδρες. Τα δεδομένα έδειξαν ότι η μέση περίμετρος μέσης αυξήθηκε κατά 0,37 % ανά έτος για τις γυναίκες και 0,27 % ανά έτος για τους άνδρες. Ακριβώς όπως και η άνοδος του μέσου ΔΜΣ, η ομάδα που πλήττεται περισσότερο από την αύξηση των ποσοστών της κοιλιακής παχυσαρκίας είναι οι γυναίκες.

"Η συχνότητα της κοιλιακής παχυσαρκίας έχει αυξηθεί μεταξύ γυναικών φυσιολογικού βάρους και υπέρβαρων ανδρών και γυναικών", παρατηρεί ο δρ. Ladabaum. "Παραμένει αμφιλεγόμενο κατά πόσον το υπερβολικό βάρος από μόνο του αυξάνει τον κίνδυνο θνησιμότητας, αλλά οι τάσεις της κοιλιακής παχυσαρκίας μεταξύ των υπέρβαρων ατόμων είναι ανησυχητικές υπό το πρίσμα των κινδύνων που συνδέονται με την αυξημένη περίμετρο μέσης ανεξάρτητα από το ΔΜΣ".

Όταν ο Ladabaum και οι συνεργάτες του ομαδοποίησαν τους ερωτηθέντες στην πιο πρόσφατη έρευνα της επιτροπής NHANES, με βάση την φυλή / εθνικότητα και την ηλικία, διαπίστωσαν ότι πάνω από το 50% των ενηλίκων εργαζομένων σε οκτώ δημογραφικές υποομάδες ανέφερε ότι δεν ασκείται στον ελεύθερο χρόνο του. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι γυναίκες, και ειδικότερα οι μαύρες και Μεξικανοαμερικανές γυναίκες, έδειξαν τις μεγαλύτερες μειώσεις στην αναφερόμενη άσκηση.

Παρόλο που η αυξημένη θερμιδική πρόσληψη κατηγορείται για την αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ τους σε αυτή τη μελέτη. Αντίθετα, συσχέτιση παρατηρήθηκε ανάμεσα στις διαχρονικές τάσεις για την έλλειψη σωματικής δραστηριότητας και την υψηλή τιμή ΔΜΣ. "Τα ευρήματά μας δεν υποστηρίζουν τη λαϊκή αντίληψη ότι η αύξηση της παχυσαρκίας στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αποδοθεί κατά κύριο λόγο στη σταθερή διαχρονική αύξηση στη μέση ημερήσια θερμιδική πρόσληψη των Αμερικανών", καταλήγει ο δρ. Ladabaum. "Παρά το γεγονός ότι εκτιμώνται δεόντως οι γενικές τάσεις της παχυσαρκίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μπορεί να σταθεροποιείται η επικράτησή της, οι αναλύσεις μας επισημαίνουν ανησυχητικές τάσεις σε νεότερους ενήλικες, σε γυναίκες, και στην επικράτηση της κοιλιακής παχυσαρκίας, καθώς και επίμονες φυλετικές / εθνικές διαφορές".

Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση στη συνεχή μάχη μας κατά της παχυσαρκίας, αλλά η αναγνώριση της σχέσης μεταξύ της ελάττωσης της σωματικής δραστηριότητας και της αύξησης του ΔΜΣ, καθώς και των ομάδων που πλήττονται ιδιαίτερα, μπορεί να βοηθήσει τους υπευθύνους της δημόσιας υγείας να αναπτύξουν στοχευμένες, αποτελεσματικές δράσεις. Σε ένα συνοδευτικό σχόλιο η Pamela Powers Hannley, Διευθύντρια Σύνταξης του περιοδικού "The American Journal of Medicine", σημειώνει: "Αν εμείς ως χώρα θέλουμε πραγματικά να αναλάβουμε τον έλεγχο της υγείας μας και το κόστος της υγειονομικής μας περίθαλψης, η εργασία των Ladabaum et al. θα πρέπει να είναι το εναρκτήριο σάλπισμά μας. Από την ενθάρρυνση κοινοτήτων να παρέχουν ασφαλή μέρη για σωματική δραστηριότητα έως τη διασφάλιση άφθονης παροχής υγιεινών τροφίμων και την ενδυνάμωση των Αμερικανών να αναλάβουν τον έλεγχο της υγείας τους, πρέπει να ξεκινήσουμε μια συντονισμένη ολοκληρωμένη προσπάθεια για τον έλεγχο της παχυσαρκίας".

Ο κυκλοφοριακός θόρυβος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο περιβαλλοντικό πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Μετά την ατμοσφαιρική ρύπανση, ο θόρυβος επηρεάζει την υγεία στο μεγαλύτερο βαθμό. Ωστόσο η νομοθεσία σχετικά με την ηχορρύπανση είναι ανεπαρκής. Μια νέα έκθεση δείχνει το πώς μπορούν να μειωθούν οι αρνητικές επιπτώσεις του θορύβου στην υγεία. Είναι αλήθεια ότι είναι πιο εύκολο να εφαρμοστούν αρκετά μέσα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε ότι τα αυτοκίνητα σήμερα παράγουν τόσο πολύ θόρυβο εξωτερικά, όπως και πριν από 40 χρόνια. Ωστόσο, τα βαρέα οχήματα έχουν γίνει κάπως πιο ήσυχα. Ο αριθμός των ατόμων που εκτίθενται σε ηχορρύπανση στις πόλεις μας παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Ο κυκλοφοριακός θόρυβος συνδέεται σήμερα με προβλήματα υγείας που σχετίζονται με το στρες, όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο και η καρδιακή νόσος.

"Τα τελευταία χρόνια, η επιστημονική βάση για την αξιολόγηση έχει διευρυνθεί σημαντικά. Ωστόσο, η νομοθεσία για την προστασία των κατοίκων από ανθυγιεινά επίπεδα θορύβου είναι εντελώς ανεπαρκής", σημειώνει ο Tor Kihlman, Ομότιμος Καθηγητής Εφαρμοσμένης Ακουστικής στο Chalmers.

Το περασμένο φθινόπωρο, οι Tor Kihlman και Wolfgang Kropp εγκαινίασαν μια συνάντηση μεταξύ διεθνών εμπειρογνωμόνων από την αυτοκινητοβιομηχανία, τα πανεπιστήμια και κυβερνητικούς οργανισμούς στο Ίνσμπρουκ, για να συζητήσουν τις τεχνικές δυνατότητες για την επίτευξη καλύτερων αστικών περιβαλλόντων.

Δεν υπάρχει απλή τεχνική λύση για την επίλυση του προβλήματος του κυκλοφοριακού θορύβου - ούτε στην πηγή ούτε για την αποφυγή του θορύβου από το να φτάσει στα αυτιά. Προκειμένου να επιτευχθούν βελτιώσεις, απαιτούνται συντονισμένες δράσεις από όλους τους εμπλεκομένους, ωστόσο σήμερα απουσιάζει ένας τέτοιος συντονισμός δράσεων. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων είναι ασαφής, αναφέρει ο Tor Kihlman.

"Πολλά από τα μέτρα που απαιτούνται είναι ιδανικά για την εφαρμογή σε πυκνοκατοικημένες πόλεις. Συχνά έρχονται σε συμφωνία με ό,τι απαιτείται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Ορίστε μερικά διπλά οφέλη που πρέπει να επισημάνουμε", προσθέτει ο καθηγητής, συνεχίζοντας με τρία παραδείγματα: η προμήθεια ήσυχων δημοσίων μεταφορικών μέσων, η μειωμένη ταχύτητα και η χρήση των κτιρίων ως αποτελεσματικά ηχοπετάσματα, μέσω της καλής πολεοδομίας.

Η νέα έκθεση περιγράφει τα πρώτα βήματα που απαιτούνται, σε πολιτικό επίπεδο, για την κοινωνία ώστε να κινηθεί προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής μείωσης των επιπτώσεων στην υγεία, που προκαλούνται από τον κυκλοφοριακό θόρυβο.

"Τα προβλήματα με τον κυκλοφοριακό θόρυβο από τους δρόμους δεν μπορούν να επιλυθούν ικανοποιητικά, μόνο με τη λήψη ενεργειών στην πηγή του θορύβου, τουλάχιστον όχι με την προβλεπόμενη τεχνολογία. Ως εκ τούτου, η έκθεση καλύπτει επίσης σχεδιαστικά και κατασκευαστικά μέτρα. Αλλά οι σημερινές μέθοδοι μέτρησης και περιγραφής των εκπομπών θορύβου δεν είναι ούτε επαρκείς ούτε κατάλληλες από την πλευρά των πολιτών που εκτίθενται σε αυτόν", καταλήγει ο Kihlman.

Η Jill Abramson απομακρύνθηκε πρόσφατα από τη θέση της ως εκτελεστική συντάκτρια των New York Times διότι ήταν, μεταξύ άλλων, πολύ "αυταρχική". Ωστόσο, γνώριζε η ίδια - η οποία έχει επίσης περιγραφεί από τα μέσα ενημέρωσης ως "διπολική" και "απότομη" - κατά τη διάρκεια της θητείας της, ότι οι άλλοι την έβλεπαν ως υπερβολικά αυταρχική; Μια νέα μελέτη από το Columbia Business School δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην το ήξερε.

"Το να κρατά κανείς την ισορροπία ανάμεσα στο να είναι πιεστικός και να είναι θύμα, είναι μια βασική πρόκληση στην κοινωνική ζωή και το χώρο εργασίας. Πλέον βρήκαμε ότι το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι συχνά οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς βλέπουν οι άλλοι την αυτοπεποίθησή τους", δήλωσε ο Daniel Ames, καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων στο Columbia Business School και μέλος της συντακτικής ομάδας της νέας μελέτης. "Στη γλώσσα της Goldilocks, πολλοί άνθρωποι σερβίρουν χυλό, τον οποίο οι άλλοι βλέπουν ως πολύ καυτό ή πολύ κρύο, αλλά οι ίδιοι λανθασμένα νομίζουν ότι η θερμοκρασία είναι ακριβώς αυτή που πρέπει - ότι η αυτοπεποίθησή τους, δηλαδή, είναι η κατάλληλη. Προς έκπληξή μας, διαπιστώσαμε επίσης ότι πολλοί άνθρωποι των οποίων ο χυλός ήταν στην πραγματικότητα σωστός, πίστευαν εσφαλμένα ότι ο χυλός τους ήταν πολύ καυτός. Δηλαδή, οι ίδιοι επιβάλλονταν ορθά στα μάτια των άλλων, αλλά λανθασμένα νόμιζαν ότι ήταν πάρα πολύ πιεστικοί".

Βασισμένη εν μέρει σε προγενέστερη έρευνα του Ames και του πρώην καθηγητή του Columbia Business School, Frank Flynn, η νέα μελέτη με τίτλο "Πιέζοντας στο σκοτάδι: Αιτίες και συνέπειες της περιορισμένης Αυτογνωσίας για τη Διαπροσωπική αυτοπεποίθηση" δημοσιεύθηκε στο Personality and Social Psychology Bulletin τέλη Ιουνίου. Εν ολίγοις, η έρευνα δείχνει ότι πολλοί άνθρωποι, τους οποίους οι άλλοι βλέπουν ως χαμηλής αυτοπεποίθησης ή υπερβολικής αυτοπεποίθησης, νομίζουν ότι έχουν την κατάλληλη αυτοπεποίθηση. Η μελέτη αποκαλύπτει επίσης ότι οι άνθρωποι που θεωρούνται ότι έχουν τη σωστή αυτοπεποίθηση, συχνά νομίζουν οι ίδιοι εσφαλμένα ότι υπερβάλλουν.

Οι Ames και η συναδέλφος του ερευνήτρια Abbie Wazlawek - μια υποψήφια διδάκτωρ στο Columbia Business School - διεξήγαγαν τέσσερις μελέτες για να ελέγξουν την υπόθεσή τους σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ της αυτοπεποίθησης και της αυτογνωσίας. Στις τρεις από τις τέσσερις μελέτες συμμετείχαν μεταπτυχιακοί φοιτητές που είχαν εγγραφεί σε μαθήματα διαπραγμάτευσης στο Columbia Business School, ενώ η τέταρτη στηρίχτηκε σε μια διαδικτυακή έρευνα 500 Αμερικανών ενηλίκων.

Οι μελέτες με τους μεταπτυχιακούς φοιτητές χώρισαν σε ζευγάρια αναπτυσσόμενους επαγγελματίες με σκοπό εικονικές διαπραγματεύσεις για θέματα όπως η αδειοδότηση δικαιωμάτων. Μετά την επιτυχία της συμφωνίας, κάθε άτομο απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με τη δική του αυτοπεποίθηση και εκείνη του συνεργάτη του. Οι διαπραγματευτές κλήθηκαν στη συνέχεια να μαντέψουν τι είπε ο συνεργάτης τους γι' αυτούς. Ένα βασικό ερώτημα για τους ερευνητές ήταν αν τα άτομα ήξεραν τι πίστευαν για τα ίδια οι συνεργάτες τους.

Οι μελέτες βρήκαν ότι, σε γενικές γραμμές, οι διαπραγματευτές πρέπει να κάνουν πολλή δουλειά στο κομμάτι της αυτογνωσίας. Για παράδειγμα, μια μελέτη διαπίστωσε ότι:

• 57 % των ατόμων που στην πραγματικότητα θεωρήθηκαν από το συνεργάτη τους ως χαμηλής αυτοπεποίθησης, πίστευαν ότι έδωσαν την εντύπωση ατόμου με κατάλληλη ή ακόμα και υπερβολική αυτοπεποίθηση.

• 56 % των ατόμων που στην πραγματικότητα θεωρήθηκαν από το συνεργάτη τους ως υπερβολικής αυτοπεποίθησης, νόμιζαν ότι έδωσαν την εντύπωση ατόμου με κατάλληλη ή ακόμα και χαμηλή αυτοπεποίθηση.

• Σε συνδυασμό, αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι που θεωρούνταν από τους άλλους ότι έχουν λάθος αυτοπεποίθηση, είχαν περίπου 50% πιθανότητα να αντιληφθούν πώς τους έβλεπαν οι άλλοι.

"Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν κάποιον που είναι κόπανος ή θύμα και σε μεγάλο βαθμό δεν έχει ιδέα για το πώς τον βλέπουν οι άλλοι", δήλωσε ο Ames. "Δυστυχώς, τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι, αρκετά συχνά, αυτός ο ανίδεος κόπανος ή θύμα είμαστε εμείς".

Οι ερευνητές έμειναν έκπληκτοι όταν ανακάλυψαν και ένα άλλο μοτίβο στα αποτελέσματά τους. Οι Ames και Wazlawek παρατήρησαν ότι πολλοί άνθρωποι με σωστή αντίληψη της αυτοπεποίθησής τους, νόμιζαν λανθασμένα ότι ήταν πολύ πιεστικοί. Σε πολλαπλές μελέτες, οι ερευνητές αυτοί εντόπισαν ένα καλό ποσοστό ατόμων που εμφανίζουν αυτό που ονομάζεται "ψευδαίσθηση ότι ξεπερνάς τη γραμμή". Αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν ότι έδιναν την εντύπωση ατόμων με υπερβολική αυτοπεποίθηση - ή ότι είχαν περάσει τη γραμμή - κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ενώ στην πραγματικότητα οι συνεργάτες τους τούς έβλεπαν ως άτομα κατάλληλης αυτοπεποίθησης.

Ενώ η "ψευδαίσθηση ότι πέρασες τη γραμμή" μπορεί να φαίνεται σαν ένα άκακο ή ακόμα και συμπαθητικό λάθος, οι Ames και Wazlawek έδειξαν ότι μπορεί να έχει κόστος. Εκείνοι που εσφαλμένα νόμιζαν ότι είχαν παραπάνω αυτοπεποίθηση, ήταν περισσότερο πιθανό να προσπαθούν να επανορθώσουν τις σχέσεις τους με τους συνεργάτες τους, μερικές φορές συμφωνώντας σε μια λιγότερο πολύτιμη μεταγενέστερη συμφωνία, απλά και μόνο για να εξομαλύνουν τα πράγματα. Όπως το θέτουν οι ερευνητές, αυτοί οι διαπραγματευτές επιχειρούσαν επανορθώσεις που κόστιζαν, για κάτι που δεν είχε σπάσει. Το αποτέλεσμα ήταν ότι και οι δύο πλευρές έβγαιναν συχνά χαμένες σχετικά με μια καλύτερη συμφωνία που θα μπορούσαν να είχαν επιτύχει.