openscience

Οι κωδικοί πρόσβασης είναι ένα σύνηθες μέτρο ασφαλείας για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αλλά δεν αποτρέπουν πάντα τους χάκερ από το να τρυπώσουν στις συσκευές. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Birmingham εργάζονται για να τελειοποιήσουν μια εύκολη στη χρήση προστασία ασφαλούς σύνδεσης που εξαλείφει την ανάγκη χρήσης κωδικού πρόσβασης - γνωστή ως πιστοποίηση μηδενικής αλληλεπίδρασης.

Της έρευνας ηγείται ο Nitesh Saxena, Ph.D., αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πληροφορικής και επικεφαλής του Κέντρου για τη Διασφάλιση της πληροφορίας και τη συνδυαστική εγκληματολογική έρευνα.

Η πιστοποίηση μηδενικής αλληλεπίδρασης επιτρέπει σε ένα χρήστη να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα τερματικό, όπως ένα φορητό υπολογιστή ή ένα αυτοκίνητο, χωρίς να αλληλεπιδρά με τη συσκευή. Η πρόσβαση παρέχεται, όταν το σύστημα επαλήθευσης μπορεί να ανιχνεύσει το διακριτικό ασφαλείας του χρήστη - όπως ένα κινητό τηλέφωνο ή ένα κλειδί αυτοκινήτου - χρησιμοποιώντας ένα πρωτόκολλο πιστοποίησης σε ένα μικρής εμβέλειας, ασύρματο κανάλι επικοινωνίας, όπως το Bluetooth. Εξαλείφει έτσι την ανάγκη για κωδικό πρόσβασης και μειώνει τους κινδύνους ασφαλείας που τον συνοδεύουν.

Ένα κοινό παράδειγμα τέτοιας πιστοποίησης είναι ένα παθητικό σύστημα εισόδου και εκκίνησης χωρίς κλειδί, το οποίο ξεκλειδώνει την πόρτα ενός αυτοκινήτου ή βάζει μπρος τον κινητήρα του με βάση την εγγύτητα του διακριτικού ασφαλείας προς το αυτοκίνητο. Η τεχνολογία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να παρέχει ασφαλή πρόσβαση σε υπολογιστές. Για παράδειγμα, μια εφαρμογή που ονομάζεται BlueProximity επιτρέπει σε έναν χρήστη να ξεκλειδώσει την οθόνη αναμονής σε έναν υπολογιστή μόνο με τη φυσική προσέγγιση προς τον υπολογιστή, καθώς κρατά ένα κινητό τηλέφωνο που έχει ρυθμιστεί να συνδέεται με τον υπολογιστή.

Ωστόσο, τα υπάρχοντα συστήματα πιστοποίησης μηδενικής αλληλεπίδρασης είναι ευάλωτα σε επιθέσεις αναμετάδοσης, που συνήθως αναφέρονται ως επιθέσεις φάντασμα-και-βδέλλα (ghost-and-leech), στις οποίες ένας χάκερ, ή το φάντασμα, καταφέρνει να πιστοποιηθεί στο τερματικό για λογαριασμό του χρήστη μέσω συνεργασίας με άλλο χάκερ, ή αλλιώς βδέλλα, που βρίσκεται κοντά στο χρήστη σε άλλη τοποθεσία, λέει ο Saxena.

"Ο στόχος της έρευνάς μας είναι να εξετάσει τα υφιστάμενα μέτρα ασφαλείας που χρησιμοποιούν τα συστήματα πιστοποίησης μηδενικής αλληλεπίδρασης και να τα βελτιώσει", δήλωσε ο Saxena. "Θέλουμε να εντοπίσουμε ένα μηχανισμό που θα παρέχει αυξημένη ασφάλεια ενάντια στις επιθέσεις αναμετάδοσης και θα παραμείνει εύκολο στη χρήση".

Οι ερευνητές εξέτασαν δύο τύπους μορφών αισθητήρα που θα μπορούσαν να προστατεύσουν τα συστήματα μηδενικής αλληλεπίδρασης ενάντια στις επιθέσεις αναμετάδοσης χωρίς να επηρεάζουν τη χρηστικότητα. Κατ' αρχήν, εξέτασαν τέσσερις μορφές αισθητήρα που υπάρχουν συνήθως σε συσκευές: το Wi-Fi, το Bluetooth, το GPS και τον ήχο. Δεύτερον, έλεγξαν τις δυνατότητες χρήσης φυσικών αισθητήρων του περιβάλλοντος ως μηχανισμού εντοπισμού της εγγύτητας και επικεντρώθηκαν σε τέσσερις: τη θερμοκρασία περιβάλλοντος, το αέριο ακριβείας, την υγρασία και το υψόμετρο. Κάθε μία από αυτές τις μορφές βοηθά το σύστημα πιστοποίησης να επαληθεύσει ότι οι δύο συσκευές που προσπαθούν να συνδεθούν μεταξύ τους είναι στην ίδια τοποθεσία και να αποτρέψει μια επίθεση φαντάσματος-και-βδέλλας.

Η έρευνα έδειξε ότι οι μορφές του αισθητήρα, εάν χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό, παρέχουν πρόσθετη ασφάλεια. "Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι μια μεμονωμένη μορφή μπορεί να μην παρέχει ένα επαρκές επίπεδο ασφάλειας και χρηστικότητας", ανέφερε ο Saxena. "Ωστόσο, πολλαπλοί συνδυασμοί μορφών συνεπάγονται μια ισχυρή άμυνα απέναντι στις επιθέσεις αναμετάδοσης και καλή χρηστικότητα".

Πλατφόρμες που χρησιμοποιούν μορφές αισθητήρα για να αποτρέψουν τις επιθέσεις αναμετάδοσης σε κινητά και ασύρματα συστήματα είναι διαθέσιμες σε πολλά smartphones ή μπορούν να προστεθούν, χρησιμοποιώντας συσκευές επέκτασης, και κατά πάσα πιθανότητα θα γίνουν συνηθέστερες στο εγγύς μέλλον, σημειώνει ο Saxena.

"Οι χρήστες θα είναι σε θέση να χρησιμοποιούν μια εφαρμογή στα κινητά τους τηλέφωνα για να κλειδώνουν και να ξεκλειδώνουν τους φορητούς τους υπολογιστές, τους επιτραπέζιους υπολογιστές ή ακόμη και τα αυτοκίνητά τους, χωρίς κωδικούς πρόσβασης και χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούν για επιθέσεις αναμετάδοσης", δήλωσε ο Babins Shrestha, ένας διδακτορικός φοιτητής του Πανεπιστημίου του Birmingham και μέλος της συντακτικής ομάδας των εργασιών. "Η έρευνά μας δείχνει ότι μπορεί να γίνει αυτό, διατηρώντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο χρηστικότητας και ασφάλειας".

Νέα έρευνα δείχνει ότι το διαζύγιο μπορεί να συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο υπερβολικού βάρους ή παχυσαρκίας μεταξύ των παιδιών που εμπλέκονται, ενώ τα αγόρια μπορεί να είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στην υπερβολική αύξηση του σωματικού βάρους.

Οι ερευνητές βασίζουν τα συμπεράσματά τους σε ένα εθνικά αντιπροσωπευτικό δείγμα περισσότερων από 3.000 μαθητών που φοιτούν σε 127 σχολεία σε όλη τη Νορβηγία. Όλα τα παιδιά ήταν μέρος της εθνικής μελέτης 2010 της Νορβηγίας για την παιδική ανάπτυξη.

Σχολικές νοσοκόμες μέτρησαν το ύψος, το βάρος και την περιφέρεια της μέσης παιδιών, των οποίων η μέση ηλικία ήταν 8 έτη, για να υπολογίσουν το γενικό υπερβολικό βάρος, όπως ορίζεται από τη Διεθνή Ομάδα Εργασίας για την Παχυσαρκία (IOTF), και την (κοιλιακή) παχυσαρκία, όπως ορίζεται από το λόγο μέσης προς ύψος με τιμές 0,5 ή μεγαλύτερες.

Τα αποτελέσματα κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το φύλο και την οικογενειακή κατάσταση των γονέων – αν δηλαδή ήταν παντρεμένοι, δεν παντρεύτηκαν ποτέ (κατηγορία η οποία περιελάμβανε όσους συζούν, ελεύθερους και χωρισμένους) και τέλος αν ήταν διαζευγμένοι - λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες επιρροής, όπως το μορφωτικό επίπεδο της μητέρας, η εθνική καταγωγή και η περιοχή διαμονής.

Περίπου ένα στα πέντε παιδιά (19 %) ήταν υπέρβαρα ή παχύσαρκα, σύμφωνα με τον ορισμό της Διεθνούς Ομάδας Εργασίας για την Παχυσαρκία, ενώ μόλις κάτω από ένα στα 10 (8,9 %) ήταν (κοιλιακά) παχύσαρκα.

Συνολικά, σημαντικά περισσότερα από τα 1.537 κορίτσια ήταν υπέρβαρα ή παχύσαρκα από ό,τι τα 1.629 αγόρια, αλλά δεν υπήρχαν διαφορές στην επικράτηση της (κοιλιακής) παχυσαρκίας.

Τα περισσότερα από τα παιδιά, των οποίων οι γονείς είχαν χαρακτηριστεί ως διαζευγμένοι, ήταν υπέρβαρα ή παχύσαρκα σε σχέση με εκείνα των οποίων οι γονείς παρέμεναν παντρεμένοι.

Επίσης, ήταν 54 % περισσότερο πιθανό να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα και 89 % περισσότερο πιθανό να είναι (κοιλιακά) παχύσαρκα. Τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν είχαν παντρευτεί ποτέ, είχαν μια παρόμοια επικράτηση υπερβολικού βάρους και παχυσαρκίας σε σχέση με εκείνα με παντρεμένους γονείς.

Τα ευρήματα επαληθεύτηκαν, ακόμη και αφότου λήφθηκαν υπόψη άλλοι πιθανοί επεξηγηματικοί παραγόντες.

Ωστόσο, οι διαφορές αυτές ήταν γενικά μεγαλύτερες για αγόρια των οποίων οι γονείς ήταν διαζευγμένοι. Ήταν  63 % περισσότερο πιθανό να είναι γενικά υπέρβαρα ή παχύσαρκα από ό,τι τα αγόρια των οποίων οι γονείς ήταν παντρεμένοι. Και ήταν 104 % περισσότερο πιθανό να είναι κοιλιακά παχύσαρκα.

Οι απόλυτες διαφορές ήταν 9,9 και 7,4 ποσοστιαίες μονάδες, αντίστοιχα.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε και μεταξύ των κοριτσιών, αλλά οι συσχετίσεις ήταν λιγότερο έντονες και, σε αντίθεση με τα αγόρια, δεν ήταν στατιστικά σημαντικές.

Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι ο σχεδιασμός της μελέτης τους δεν παρέχει τη βάση για τον καθορισμό αιτίου και αποτελέσματος. Επιπλέον, δεν κατάφεραν να μάθουν πόσο καιρό οι γονείς είχαν πάρει διαζύγιο, ούτε να συμπεριλάβουν παράγοντες του τρόπου ζωής, όπως η κανονική διατροφή των παιδιών και η σωματική τους άσκηση. Όμως, λένε ότι οι συσχετίσεις που βρήκαν, συνάδουν με ευρήματα από άλλες μελέτες.

Πιθανές εξηγήσεις για τη σύνδεση θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν λιγότερο χρόνο για οικιακές εργασίες, όπως το μαγείρεμα, μια υπερβολική εξάρτηση από ανθυγιεινά "εύκολα" φαγητά και έτοιμα γεύματα και χαμηλότερο εισόδημα του νοικοκυριού.

Η συναισθηματική επίδραση ενός διαζυγίου και το επακόλουθο στρες που προκαλείται από τη διάρρηξη στη σχέση γονέα-παιδιού, η συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ των πρώην συζύγων, η μετακόμιση σε άλλο σπίτι και η ανάγκη δημιουργίας νέων κοινωνικών δικτύων, θα μπορούσαν επίσης να ερμηνεύσουν τα ευρήματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι οποίοι και προσθέτουν πως τα αγόρια θα μπορούσε απλώς να είναι πιο ευάλωτα.

Μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Essex ελπίζει να δημιουργήσει ένα τεχνητό υποκατάστατο αίματος τρίτης γενιάς που ταιριάζει σε όλους.

Xιλιάδες ζωές ανθρώπων σώζονται ή βελτιώνονται κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο, χάρη σε κάποιον που δίνει αίμα.

Αλλά φανταστείτε πόσες περισσότερες ζωές θα μπορούσαν να σωθούν εάν μπορούσε να βρεθεί ένα μακράς διάρκειας υποκατάστατο του αίματος, το οποίο θα μπορούσε εύκολα να αποθηκευθεί σε θερμοκρασία δωματίου και να είναι διαθέσιμο σε όλους τους ασθενείς, ανεξάρτητα από τον τύπο αίματός τους.

Αυτή είναι η πρόκληση που ελπίζει να ξεπεράσει μια ομάδα επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο του Essex, προσπαθώντας με το έργο της Haem02 να αναπτύξει ένα τρίτης γενιάς τεχνητό υποκατάστατο του αίματος που να ταιριάζει σε όλους.

Με επικεφαλής τον καθηγητή Chris Cooper, η ερευνητική ομάδα αναπτύσσει ένα τεχνητό υποκατάστατο αίματος, το οποίο συνιστά μια ασφαλή, μακράς διάρκειας, χωρίς ιούς, εναλλακτική λύση στις σημερινές μεταγγίσεις αίματος, διαθέσιμη σε όλες τις χώρες και άμεσα προσβάσιμη στο χώρο των φυσικών καταστροφών.

Η αιμοσφαιρίνη είναι η βασική πρωτεΐνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο μας το σώμα. Η ομάδα Haem02 σκοπεύει να δημιουργήσει έναν τεχνητό φορέα οξυγόνου βασισμένο στην αιμοσφαιρίνη (HBOC), ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο για το αίμα που χάνεται κατά τη χειρουργική επέμβαση ή σε περίπτωση τραύματος.

Ωστόσο, οι προσπάθειες μέχρι τώρα να δημιουργηθεί ένας ασφαλής και αποτελεσματικός φορέας οξυγόνου HBOC έχουν αποδειχθεί προβληματικές, καθώς έξω από το προστατευτικό περιβάλλον των ερυθροκυττάρων, η αιμοσφαιρίνη μπορεί να είναι τοξική. Η ομορφιά του προϊόντος που φτιάχνεται στο Essex είναι ότι αποτοξινώνεται από την άμυνα του οργανισμού.

Όπως εξήγησε ο καθηγητής Cooper, βιοχημικός και ειδικός στα υποκατάστατα του αίματος, οι συνέπειες της παραγωγής ενός προϊόντος με διάρκεια ζωής έως και δύο χρόνια θα ήταν τεράστιες.

"Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε ορισμένα από τα εγγενή προβλήματα των μεταγγίσεων, καθώς δεν θα υπήρχε ανάγκη για προσδιορισμό της ομάδας αίματος. Μια μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, εξάλλου, σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα αποθήκευσης των αναγκαίων για μείζονες καταστροφές προμηθειών. Προσφέρει επίσης την ευκαιρία για καθημερινή υποστήριξη των μεταγγίσεων σε ασθενοφόρα ή σε απομακρυσμένες δυσπρόσιτες περιοχές", εξήγησε.

Η αναζήτηση για τη δημιουργία τεχνητού αίματος είναι μεγάλη δουλειά, με τα τελευταία 25 χρόνια να έχουμε δει μέχρι και 2 δις λίρες να επενδύονται σε παγκόσμιο επίπεδο στον τομέα της έρευνας σχετικά με μια χρηστική εναλλακτική και πολλές μεγάλες αμερικανικές εταιρείες να αποτυγχάνουν και να σταματούν το κυνήγι για ένα υποκατάστατο.

Αφού κέρδισαν πάνω από 1,5 εκατ. λίρες από το πρόγραμμα χρηματοδότησης Biomedical Catalyst του Συμβουλίου Ιατρικής Έρευνας και το Super Follow On Fund του Συμβουλίου Έρευνας για τη Βιοτεχνολογία και τις Βιολογικές Επιστήμες, η ομάδα από το Essex βρίσκεται ένα βήμα περαιτέρω προς την εμπορευματοποίηση ενός βιώσιμου τεχνητού υποκατάστατου. Το προϊόν τους τεχνητής αιμοσφαιρίνης έχει λάβει διπλώματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, ενώ εκκρεμεί ακόμη το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

"Αυτή είναι μια συναρπαστική στιγμή για την έρευνα του τεχνητού αίματος στη Βρετανία", αναφέρει ο καθηγητής Cooper. "Η χρηματοδότηση αυτή επιτρέπει στην ομάδα μας να κάνει το πρώτο βήμα στο δρόμο για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της κορυφαίας έρευνας και της εμπορευματοποίησης ενός προϊόντος".

Επί του παρόντος, πάνω από 85 εκατομμύρια μονάδες αιμοδοσίας δίνονται σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για χρήση σε νοσοκομεία. Ωστόσο, υπάρχουν αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με τη χρήση του σε επεμβάσεις ρουτίνας. Με τον αριθμό των δυνητικών και ενεργών αιμοδοτών να μειώνεται παγκοσμίως, η πρόκληση είναι να υπάρχει αρκετό αίμα στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και να είναι διασφαλισμένη η ποιότητα, η καθαρότητα και η αποτελεσματικότητά του.

Ορισμένα προϊόντα τεχνητού αίματος έχουν άδεια για χρήση στη Νότια Αφρική και τη Ρωσία, αλλά δεν έχουν καταφέρει να λάβουν άδεια στο Ηνωμένο Βασίλειο ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με Haem02 μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: www.haemO2.com.

Μελέτες δείχνουν ότι μερικοί άνθρωποι μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εγκληματικής συμπεριφοράς εξαιτίας των γονιδίων τους. Τέτοιου είδους έρευνα μπορεί να βοηθήσει τους δικαστές και τους ενόρκους σε ορισμένες από τις δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να πάρουν, ωστόσο εγκυμονεί παράλληλα ένα σημαντικό κίνδυνο παρερμηνείας και κακής χρήσης εντός του νομικού συστήματος. Η αντιμετώπιση αυτών των θεμάτων θα είναι κρίσιμης σημασίας για την υπεράσπιση των αρχών της δικαιοσύνης και της αμεροληψίας, σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές Ιουνίου στο περιοδικό Neuron.

"Τα γενετικά στοιχεία, εάν χρησιμοποιηθούν σωστά, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις αποφάσεις σχετικά με τις κατάλληλες ποινικές τιμωρίες, τις αιτίες τραυματισμού ή αναπηρίας, καθώς και άλλα ζητήματα ενώπιον των δικαστηρίων", δηλώνει ο δρ. Paul Appelbaum, ο οποίος διευθύνει το Κέντρο του Πανεπιστημίου Columbia για την έρευνα σχετικά με τις ηθικές, νομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της Ψυχιατρικής, Νευρολογικής & Συμπεριφορικής Γενετικής.

Γενετικά στοιχεία προσφέρονται σε ποινικές δίκες για να υποστηρίξουν ότι οι κατηγορούμενοι έχουν μειωμένη αντίληψη ή έλεγχο της συμπεριφοράς τους, τις περισσότερες φορές ως επιχειρήματα για τον μετριασμό των ποινών - ειδικά για τους κατηγορούμενους που αντιμετωπίζουν τη θανατική ποινή. Τα γενετικά στοιχεία μπορούν επίσης να διαδραματίσουν έναν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο σε αστικές δίκες που αφορούν ζητήματα όπως η πρόκληση τραυματισμού. Για παράδειγμα, οι εργοδότες, οι οποίοι αμφισβητούν τις αξιώσεις για νοητική αναπηρία που σχετίζεται με την εργασία, μπορεί να θέλουν να υποβληθούν οι ενάγοντες σε γενετικό έλεγχο για να αποδείξουν ότι δεν ήταν υπεύθυνη για τη βλάβη τους κάποια υποκείμενη διαταραχή.

"Η πολυπλοκότητα των γενετικών πληροφοριών και η ελλιπής κατανόησή μας των ριζών της συμπεριφοράς αυξάνουν την πιθανότητα τα γενετικά στοιχεία να χρησιμοποιηθούν εσφαλμένα ή να παρεξηγηθούν. Ως εκ τούτου, απαιτείται προσοχή στην αξιολόγηση του βαθμού ως τον οποίο τα γενετικά στοιχεία μπορεί να έχουν κάτι να προσθέσουν στις νομικές διαδικασίες σε μια δεδομένη υπόθεση", αναφέρει ο δρ. Appelbaum.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω, πρέπει να αντιμετωπιστούν μια σειρά από ερωτήματα. Για παράδειγμα, ως ποιο βαθμό καθιστούν δυσκολότερη την κατανόηση ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς κάποιου συγκεκριμένες γενετικές παραλλαγές και ποιοι είναι οι βιολογικοί μηχανισμοί που εμπλέκονται; Επίσης, πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σε άτομα με γενετική προδιάθεση στην εγκληματική συμπεριφορά, για να μειωθεί ο κίνδυνος της υποτροπής;

Ο δρ. Appelbaum σημειώνει ότι θα είναι μια συνεχής πρόκληση τόσο για τους νομικούς όσο και για τους ειδικούς της γενετικής, η παρακολούθηση της χρήσης των γενετικών δεδομένων στα δικαστήρια με σκοπό να διασφαλιστεί ότι τα συμπεράσματα που προκύπτουν, αντανακλούν έγκυρα την επιστήμη. Χωρίς αυτές τις προσπάθειες, οι δικαστές και οι ένορκοι μπορεί να υπερεκτιμούν ή υποτιμούν τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από τα γενετικά στοιχεία, έτσι ώστε τελικά να στρεβλώνεται η νομική διαδικασία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανέφερε πρόσφατα ότι το αποτέλεσμα της έκθεσης στην ατμοσφαιρική ρύπανση ήταν επτά εκατομμύρια πρόωροι θάνατοι μέσα σε ένα χρόνο. Αυτό μεταφράζεται σε έναν στους οκτώ του συνόλου των παγκόσμιων θανάτων το 2012. Αυτή η νέα ανακοίνωση διπλασιάζει τις προηγούμενες εκτιμήσεις, επιβεβαιώνοντας ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι πλέον ο μεγαλύτερος περιβαλλοντικός κίνδυνος για την υγεία στον κόσμο. Οι πόλεις σε όλο τον κόσμο στρέφονται όλο και περισσότερο στην τεχνολογία για να βρουν λύσεις. Ορίστε λοιπόν μερικά από τα πιο καινοτόμα σχέδια.

Palazzo Italia στο Μιλάνο. Θα κατασκευαστεί μια πρόσοψη για το υπόστεγο με τη χρήση "βιοδυναμικού" τσιμέντου, το οποίο απομακρύνει τους ρύπους από τον αέρα και τους μετατρέπει σε αδρανή άλατα. Κατά τα φαινόμενα, το υλικό από την Italcementi προσθέτει μόνο 4-5 % στο κόστος κατασκευής. Σχεδιασμένο από το αρχιτεκτονικό γραφείο Nemesi & Partners, το εμπνευσμένο από τη ζούγκλα κέλυφος θα καλύπτει 13.000 τετραγωνικά μέτρα σε έξι ορόφους και είναι έτοιμο να παρουσιαστεί στην έκθεση 2015 Milan Expo. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι επιστήμονες στην Ολλανδία έχουν προσαρμόσει φωτοκαταλυτικό υλικό σε δρόμους, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να μειώσει τις συγκεντρώσεις μονοξειδίου του αζώτου κατά 45 %.

Νοσοκομείο Manuel Gea González, στην Πόλη του Μεξικό. Πέρυσι, το νοσοκομείο παρουσίασε μια πρόσοψη που "τρώει την αιθαλομίχλη", η οποία καλύπτει 2.500 τετραγωνικά μέτρα. Η επίστρωση διοξειδίου του τιτανίου αντιδρά με υπεριώδες φως του περιβάλλοντος για να εξουδετερώσει στοιχεία της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, διασπώντας τα σε λιγότερο επιβλαβή συστατικά, όπως το νερό. Αυτή ήταν η πρώτη εγκατάσταση μεγάλης κλίμακας της Elegant Embellishment με έδρα το Βερολίνο, οι σχεδιαστές της οποίας ισχυρίζονται ότι η πρόσοψη εξουδετερώνει τις επιβλαβείς εκπομπές 1.000 αυτοκινήτων καθημερινά. Με χρηματοδότηση από το Υπουργείο Υγείας του Μεξικό, το έργο αποτελεί μέρος τριετούς επένδυσης αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε υποδομές υγείας της χώρας.

In Praise of Air, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η γιγαντιαία αφίσα διαστάσεων 10x20 μέτρων, με το ποίημα του Simon Armitage, απορροφά την ατμοσφαιρική ρύπανση. Ο Tony Ryan του Πανεπιστημίου του Sheffield και οι συνεργάτες του δημιούργησαν την αφίσα, η οποία περιέχει μικροσκοπικά νανοσωματίδια διοξειδίου του τιτανίου, τα οποία μπορούν να απορροφήσουν ποσότητα μονοξειδίου του αζώτου περίπου 20 αυτοκινήτων την ημέρα. Το υλικό αυτό θα προσέθετε λιγότερο από 200 δολλάρια στο κόστος μιας γιγάντιας διαφήμισης. Η ομάδα οραματίζεται πινακίδες κατασκευασμένες από το ίδιο υλικό, να τοποθετούνται κατά μήκος αυτοκινητοδρόμων και δρόμων μεγάλης συμφόρησης.

Καταλυτικά Ενδύματα. Το ποίημα είναι στην πραγματικότητα ένα παρακλάδι της συνεργασίας μεταξύ της σχεδιάστριας Helen Storey και του Ryan. Ο στόχος τους είναι να ενσωματώσουν τα νανοσωματίδια διοξειδίου του τιτανίου σε απορρυπαντικά πλυντηρίου ώστε να επικαλύπτουν τα ρούχα. Σύμφωνα με τον Ryan, ένα άτομο φορώντας πλυμένα με νανοσωματίδια ρούχα, θα μπορούσε να απομακρύνει 5 έως 6 γραμμάρια διοξειδίου του αζώτου από τον αέρα την ημέρα, ενώ δύο ζεύγη παντελονιού τζιν θα μπορούσαν να καθαρίσουν το διοξείδιο του αζώτου από ένα αυτοκίνητο.

Συνθετικός ιστός αράχνης. Σύμφωνα με τον Fritz Vollrath της Οξφόρδης, η λεπτότητα και το ηλεκτρικό φορτίο των ινών μεταξιού της αράχνης, σε συνάρτηση με την κολλοειδή υγρή επίστρωση, επιτρέπει σε αυτές να πιάσουν όποιο σωματίδιο πετά στον αέρα. Αυτοί οι συνθετικοί ιστοί μεταξιού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν ένα πλέγμα που θα συλλαμβάνει ρύπους - συμπεριλαμβανομένων των αερομεταφερόμενων σωματιδίων, χημικών, φυτοφαρμάκων ή βαρέων μετάλλων - που προέρχονται από τις καμινάδες ή ακόμα και από ζώνες καταστροφών.

Θα μπορούσαμε εδώ να αναφέρουμε και δύο ακόμη ιδέες. Οι συγκεκριμένες δε βοηθούν στον καθαρισμό του αέρα. Αντ' αυτού, συνιστούν τρόπους που μπορεί κανείς να μετρήσει τον προσωπικό του κίνδυνο ρύπανσης του αέρα.

Float. Αυτοί οι χαρταετοί ανίχνευσης της ρύπανσης λαμβάνουν μετρήσεις της ποιότητας του αέρα - μετρώντας πτητικές οργανικές ενώσεις, μονοξείδιο του άνθρακα και αιωρούμενα σωματίδια. Τα μικρά φώτα LED που φέρουν, ανάβουν πράσινο, κίτρινο ή κόκκινο χρώμα ανάλογα με τα επίπεδα των ρύπων. Τα αποτελέσματά τους υποβάλλονται σε μια βάση δεδομένων που μπορεί να διαμοιραστεί μεταξύ άλλων επιστημόνων. Κατασκευασμένοι από ερευνητές του Harvard και του Carnegie Mellon, αυτοί οι χαρταετοί πετούν πάνω από το Πεκίνο και παρόμοιες πολιτικές συμμαχίες θα τους φέρουν στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια.

MicroPEM. Σχεδιασμένη από το Ινστιτούτο Research Triangle, αυτή η προσωπική συσκευή παρακολούθησης της ρύπανσης συλλέγει μια σειρά από δεδομένα έκθεσης, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν τους χρήστες της να διαχειριστούν τους κινδύνους εισπνοής αερολυμάτων συγκεκριμένων μεγεθών. Οι πρώτες δοκιμές για τον αισθητήρα επικεντρώθηκαν στη ρύπανση εσωτερικών χώρων (από ξυλόσομπες), ωστόσο τώρα η συσκευή μπορεί να φορεθεί από ενήλικες και παιδιά σε μια σειρά από περιβάλλοντα. Μέχρι στιγμής, οι κινητές μονάδες κοστίζουν περίπου 2.000 δολλάρια, αν και το κόστος θα μπορούσε να μειωθεί, καθώς οδεύουν προς την αγορά.